با توجه به اين كه فراگير شدن ظلم و جور در جهان از نشانه‏هاى ظهور است پس‏چرا مردم را براى زمينه‏سازى ظهور دعوت به صلح و ترك ظلم و گناه مى‏كنند؟

جواب: فراگير شدن ظلم و جور در جهان از نشانه‏هاى معروف ظهور حضرت مهدى (ع) به شما مى‏رود و اين نشانه در روايات بسيار به چشم مى‏خورد و در بعضى روايات به همين عنوان كلى مورد اشاره قرار گرفته، چنان كه در روايات معروفى كه با سندهاى گوناگون نقل شده آمده: يملا اللّه به الارض قسطاً و عدلاً بعد ما ملئت ظلماً و جوراً خداوند به وسيله ظهور مهدى (ع) زمين را پر از عدل و داد مى‏سازد، پس از آن كه از ظلم و ستم پر شده باشد»،(1).

يا از حضرت مهدى (ع) نقل شده: علامة ظهورى كثرة الهرج و المرج و الفتن. نشانه آشكار شدن من زياد شدن هرج و مرج و فتنه‏ها و آشوبها است»،(2).

زياد شدن اين فسادها در ميان مردم، در واقع نوعى از فراگير شدن ظلم و جور روى زمين است. البته فساد و گناه كم و بيش در ميان مردم بوده، مهم فراگير شدن آن است به گونه‏اى كه بدى‏ها بر خوبى‏ها، ضدارزشها بر ارزش‏ها غلبه مى‏يابد. شهيد مطهرى، روايتى را از شيخ صدوق مى‏آورد. اين امر (قيام مهدى (ع)) تحقق نمى‏پذيرد مگر اينكه هر يك از شقى و سعيد به نهايت كار خود برسد. پس سخن در اين است كه گروه سعداء و گروه اشقيا هر كدام به نهايت كار خود برسند. سخن در اين نيست كه سعيدى در كار نباشد و فقط اشقياء به منتها درجه شقاوت برسند،(3).

و از طرفى ايده‏ى ظهور منجى بزرگ كه با خروج خود عدل، قسط، گشايش و آسايش را در مقطع پايانى تاريخ حيات انسان به ارمغان خواهد آورد و به ستم، ظلم و تجاوز پايان خواهد بخشيد، عقيده‏اى است كه پيروان اديان سه گانه ابراهيمى (يهوديت و مسيحيت و اسلام) و بخش چشم‏گيرى از ساير ملل بدان ايمان دارند.

يهود مانند مسيحيان كه به بازگشت عيسى (ع) معتقدند- به ظهور يك منجى مى‏انديشيدند زرتشتيان نيز در انتظار رجعت بهرام‏شاه‏اند. و هندوها نيز به خروج ويشنو دل بسته‏اند و بودايى‏ها منتظر باز آمدن بودا و. هستند،(4).

در كنار اين معتقدات ملت‏هاى مختلف تصريحات قابل توجهى از نوابغ مغرب زمين است، مبنى بر اين كه جهان در انتظار مصلح كبيرى است كه سر رشته‏ى امور را به دست خواهد گرفت و جامعه بشرى را زير يك پرچم و به دنبال يك هدف گرد هم خواهد آورد. از جمله: برتراندراسل مى‏گويد: دنيا چشم به راه مصلحى است كه همگان را در سايه‏ى يك پرچم و يك شعار متّحد سازد.

البرت انيشتاين مى‏گويد: فرا رسيدن آن روزى كه در جاى جاى جهان، صلح و صفا حكومت كند و همه‏ى اعضاى جامعه بشرى با يكديگر دوست و برادر باشند ديرى نخواهد پاييد،(5).

از آيات قرآن و احاديث اسلامى نيز استفاده مى‏شود كه مستضعفين جهان سرانجام در يك انقلاب همگانى كه مهدى موعود (ع) رهبرى آن را بر عهده دارد. بر مستكبرين پيروز مى‏گردند. وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى اَلَّذِينَ اُسْتُضْعِفُوا فِي اَلْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ اَلْوارِثِينَ.،(6).

و گسترش ظلم و فساد و فراگير شدن آن بدين معنا نيست كه صالحى و ظلم‏ستيزى وجود نخواهد داشت و هم چنين ملازم با اين معنا نيست كه بشر ديگر از ظلم و فساد بر نمى‏گردد. با توجه به توضيحات فوق و اينكه بشر از هر نحله‏اى كه باشد دنبال منجى و رسيدن به عدل و آرامش و آسايش است. اين نويد را مى‏دهد كه جهان بشرى با توجه به ظلم و فساد و تبعيض كه دامنگيرش شده در آينده خواستار حكومت ايده‏آل و موافق با فطرت الهى باشد. و اضافه بر آن رشد عقول و معارف بشر روز به بروز در ترقى مى‏باشد و از طرفى مكاتب و اسم‏هاى مختلف امتحان خود را در اداراه كرد جوامع پس داده‏اند. بنابراين سير بشر به سوى گمشده‏اى است كه بتواند با نفس مسيحاى خود مرهمى بر زخم‏هاى آنان باشد و اين يوسف گمشده همان مهدى (ع) است كه بشر در انتظارش مى‏باشد. كه به آمدن او هم در كتب تشريع الهى و هم در كتب تكوين و صحيفه دل‏ها خبرها و اميدهايى است. و موقع آمدن نيز خبرش در آسمان به گوش جهانيان از شرق و غرب مى‏رسد. و روايات مى‏گويد تمام انسانها در برابر اين نشانه الهى وعده داده شده سر تسليم فرود مى‏آورند زيرا كه تفسير اين گفته خداوند است. «اگر بخواهيم از آسمان معجزه‏اى بر آنها فرو مى‏فرستيم كه در برابر آن تسليم فرود آوردند»،(7).

مردم از اين صيحه آسمانى به ناله و فرياد درآمده و از خانه‏هايشان بيرون مى‏آيند تا ببينند چه خبر است آن ندا مردم را به خوددارى از ظلم و كفر و درگيرى و خونريزى و به پيروى از امام مهدى (ع) دعوت مى‏كند.

براى آگاهى بيشتر در اين مورد ر. ك: بحارالانوار، ج 52.

پى‏نوشت‏

 (1) (چشم به راه مهدى، جمعى از نويسندگان مجله حوزه، نقل از «سنن ابى داود»، ج 4، 107 و كنزل العمال، ج 14، ص 264)

 (2) (بحارالانوار، ج 51، ص 320)

 (3) (قيام و انقلاب مهدى، شهيد استاد مطهرى، ص 57 و 58)

 (4) (در انتظار ققنوس، ص 45)

 (5) (همان)

 (6) (سوره قصص، 5)

 (7) (سوره شعرا 4)

باتوجه به روايت تكذيب مدعيان ملاقات چگونه مى‏توان ادعاى بزرگانى‏همانند مرحوم سيد رشتى را توجيه كرد؟

جواب: در مسأله ادعاى ملاقات آن حضرت بايد خيلى دقيق بود و از غير كملين به سادگى قابل قبول نيست. در عين حال در روايت است كه هر كس ادعاى مشاهده كند تكذيبش نماييد. مفهوم مشاهده با ملاقات تفاوت‏هايى دارد. برخى گويند: مقصود از آن روءيت با شناخت هم زمان است در حالى كه غالب مدعيان برجسته زيارت آن حضرت اظهار مى‏دارند كه پس از جدا شدن متوجه آن حضرت شده‏اند. برخى نيز آن را تفسير به رابطه طرفينى مانند نواب خاص كرده‏اند. هر كس در زمان غيبت كبرى چنين ادعايى كند بايد تكذيب شود ولى ملاقات آن حضرت با اراده آن امام (ع) بدون وجود چنين رابطه‏اى امكان‏پذير است.

آيا امام زمان(عج) بعد از ظهورشان تا شروع قيامت زنده خواهند ماند؟

جواب: بنابر آنچه در اخبار آمده است امام زمان (عج) پس از چند سال حكومت به لقاى الهى نائل شده و دوران رجعت آغاز خواهد شد و از آن زمان تا قيامت چقدر طول خواهد كشيد؟ اين را كسى جز خداوند نمى‏داند.

چگونه مى‏شود فهميد كه مرجعيت شخصى مورد تأييد امام زمان(عج) مى‏باشد؟

جواب: اين كه انسان چگونه بفهمد اجتهاد و مرجعيت شخصى مورد تأييد امام زمان (عج) هست يا نه منوط به نكاتى هست كه به طور اختصار به ذكر آنهامى‏پردازيم.

به طور صد در صد قضاوت درباره اين كه مرجعيت فلان مرجعى مورد تأييد امام هست و مرجعيت شخص ديگرى مورد تأييد نيست، ممكن نيست. مگر از راه اين كه كسى خود با امام در ارتباط باشد و از رضايت آن حضرت خبر حاصل بكند.

در توقيعى از امام عصر (عج) آمده است: و اما الحوادث الواقعه فارجعوا فيها الى رواة حديثنا فانهم حجتى عليكم و أنا حجة الله عليهم اما در حوادث واقعه به راويان احاديث ما روى آوريد، كه اينان حجت من بر شمايند و من حجت خدا بر ايشانم»،(1).

براى تشخيص اين كه كدام يك از فقيهان مورد تأييد امام (ع) است، بايد به ملاك‏ها و معيارهايى كه از معصومين (ع) وارد شده است توجه كنيم و طبق آن مرجع تقليد خود را تعيين كنيم. در بيان آن معيارها، امام حسن عسكرى (عج) از امام صادق (ع) نقل مى‏فرمايند: قال رجل للصادق (ع). فاما من كان من الفقهاء صائناً لنفسه حافظ لدينه مخالفاً على هواه مطيعاً لامر مولاه فللعوام ان يقلدوه و ذلك لايكون الا بعض فقهاءالشيعه لاكلّهم. فقيهى كه خويشتن‏دار، حافظ دين، مخالفت هواى نفس و مطيع امر مولايش باشد، عوام (توده مردم) حق تقليد از او را خواهند داشت و اين صفات در همه فقها نيست، بلكه در بعضى از فقها هست»،(2).

بنابراين در تشخيص مجتهد و مرجع مورد تأييد امام (ع)، اين معيارها را بايد در نظر داشت. اين خود مردمند كه بايد درباره آنها مطالعه و تحقيق كنند.

از طرف ديگر همه ما مأمور به ظاهر هستيم بنابراين كسى كه ظاهر او نشان‏دهنده چنين شرايطى است و به وسيله علما نيز فقاهت او تأييد گردد، مصداق روايت بالا شناخته مى‏شود.

پى‏نوشت‏

 (1) (بحارالانوار، ج 53، ص 181، ح 10، دارالكتب الاسلاميه- مستدرك الوسائل، ج 18، ص 317، ح 21458، مكتبةالاسلاميه)

 (2) (وسائل‏الشيعه، ج 18، ابواب صفات قاضى، ح 20، ص 94 و 95، مكتبةالاسلاميه)

بعد از ظهور مهدى(عج) دنيا در چه شرايطى قرار گرفته و تا كى ادامه مى‏يابد؟

جواب: مدت زمان پاك شدن جهان از فساد معلوم نيست اما وقايع دوران ظهور را مى‏توان ترسيم نمود. ترسيم تفصيلى عصر ظهور امكان‏پذير نيست اما به صورت فشرده به سيماى كلى آن اشاره مى‏كنيم: روايات حاكى از اين است كه انقلاب و حركت ظهور حضرت مهدى (عج) بعد از فراهم شدن مقدمات و آمادگى‏هاى منطقه‏اى و جهانى از مكه آغاز مى‏گردد. آنگاه در سطح جهان نبردى سخت ميان غربى‏ها و تركان و يا هواداران آنها به وجود مى‏آيد تا جايى كه منجر به جنگ جهانى مى‏گردد. اما در سطح منطقه دو حكومت هوادار حضرت مهدى (عج) در ايران و يمن تشكيل خواهد شد. كه ياران ايرانى آن حضرت مدتى قبل از ظهور، حكومت خويش را تأسيس نموده و درگير جنگى طولانى مى‏شوند كه سرانجام در آن پيروز مى‏گردند. اندك زمانى پيش از ظهور آن بزرگوار در بين ايرانيان دو شخصيت با عنوان سيد خراسانى، رهبر سياسى و شعيب بن صالح رهبر نظامى ظاهر شده و ايرانيان تحت رهبرى اين دو تن نقش مهمى را در حركت ظهور آن حضرت ايفا خواهند كرد.

اما ياران يمنى وى، قيام و انقلاب آنان چند ماه پيش از ظهور حضرت بوده و ظاهراً ايشان در سامان بخشيدن به خلاء سياسى كه در حجاز به وجود مى‏آيد همكارى مى‏نمايد.

از جمله نشانه‏هاى ظهور حادثه‏اى است كه ميان دو حرم مكه و مدينه رخ مى‏دهد. در اين هنگام نشانه‏هاى ظهور حضرت مهدى (عج) آشكار شده و شايد بزرگترين نشانه آن، نداى آسمانى است كه به نام او در 23 ماه رمضان شنيده مى‏شود پس از اين نداى آسمانى حضرت مهدى (عج) به طور سرى با برخى از ياران خود ارتباط برقرار مى‏نمايد. درباره آن بزرگوار در سراسر گيتى سخن بسيار به ميان آمده و نام وى زبانزد همگان گشته و محبتش در دل‏ها جاى مى‏گيرد.

دشمنان از حضور آن حضرت بيمناك شده و مى‏كوشند تا وى را يافته و از ميان بردارند ازاين‏رو سپاهى وارد مدينه گشته و به هر مرد هاشمى كه دست يافته او را دستگير و يا كشته و يا به زندان مى‏اندازند آن حضرت با برخى از ياران خود در مكه تماس گرفته تا اين كه قيام خويش را در شب دهم محرم بعد از نماز مغرب و عشاء از حرم شريف مكى آغاز مى‏كند و پس از درگيرى بر مكه تسلط مى‏يابد. در صبح روز دهم محرم حضرت مهدى (عج) پيام خود را به زبان‏هاى مختلف به تمام جهان ابلاغ مى‏كند و ملل دنيا را به يارى خويش دعوت كرده، اعلام مى‏دارد كه در مكه باقى خواهد ماند تا معجزه‏اى كه جد گرامى‏اش حضرت رسول (ص) وعده فرموده محقق شود و آن فرو رفتن لشكريان سفيانى به زمين است كه براى درهم شكستن حركت آن حضرت راهى مكه مى‏شوند به وقوع بپيوندد.

آن حضرت پس از اين معجزه با سپاه خود كه متشكل از ده و اندى هزار تن است از مكه رهسپار مدينه مى‏شود و پس از نبردى با نيروهاى دشمن مستقر در آنجا، مدينه را آزاد ساخته آنگاه با آزادسازى دو حرم مكه و مدينه فتح حجاز و تسلط بر منطقه خاتمه مى‏يابد. وى پس از پيروزى بر حجاز راهى جنوب ايران مى‏شود و در آنجا با سپاه ايران و توده‏هاى مردم آن سامان به رهبرى خراسانى و شعيب بن صالح برمى‏خورد. آنان با او بيعت كرده و با همرزمى يكديگر با قواى دشمن در بصره به پيكار مى‏پردازند كه سرانجام به پيروزى بزرگ و آشكارى دست مى‏يابند. سپس امام (عج) وارد عراق گرديده واوضاع داخلى آنجا را پاكسازى مى‏كند و با درگيرى با بقاياى نيروهاى سفيانى و گروه‏هاى متعدد شورش آنها را شكست داده و به قتل مى‏رساند. آنگاه عراق را مركز حكومت و كوفه را پايتخت خود قرار مى‏دهد و بدين‏سان يمن، حجاز، ايران، عراق و كشورهاى خليج‏فارس يكپارچه تحت فرمانروايى آن حضرت درمى‏آيد. بعد از آن جنگ‏هايى با تركان و يهوديان صورت مى‏پذيرد كه در هر دو پيروزى از آن حضرت (عج) است. غربيان مسيحى از اين وقايع سخت نگران شده و با حضرت اعلان جنگ مى‏كنند ولى ناگاه حضرت عيسى مسيح (ع) از آسمان به قدس شريف فرود آمده و با سخنان خويش جهان و به ويژه مسيحيان را مورد خطاب قرار مى‏دهد. فرود آمدن حضرت عيسى (ع) براى جهان علامت و نشانه‏اى است كه موجب شادى مسلمانان و ملت‏هاى مسيحى خواهد گرديد.

به نظر مى‏رسد كه حضرت مسيح (ع) ميان حضرت مهدى (ع) و غربى‏ها وساطت نموده و قرارداد صلحى به مدت هفت سال ميان دو طرف بسته مى‏شود. اما غربى‏ها بعد از دو سال پيمان صلح را مى‏شكنند، لذا روميان در يك هجوم ناگهانى با نزديك به يك ميليون سرباز به سرزمين شام و فلسطين يورش مى‏آورند. نيروهاى اسلام روياروى آنها قرار گرفته و حضرت مسيح (ع) موضع خود را هماهنگ با حضرت مهدى (عج) اعلام داشته و پشت سر وى در قدس نماز مى‏گذارد. دراين جنگ مسلمانان پيروز مى‏شوند. سپس غرب توسط امام فتح مى‏گردد. پس از فتح و اسلام آوردن بيشتر مردم آن سامان، حضرت مسيح (ع) رحلت نموده و حضرت مهدى (عج) و مسلمانان بر پيكر او نماز مى‏گذارند. سپس پيكر پاك او را با پارچه‏اى كه دست‏بافت مادرش مريم صديقه (ع) است كفن نموده و در جوار مزار شريف مادرش در قدس به خاك مى‏سپارد.

پس از اين فتوحات حضرت مهدى (عج) براى تحقق بخشيدن به اهداف الهى در ابعاد گوناگون و در ميان ملل جهان اقدام مى‏كند و براى تعالى بخشيدن و شكوفايى زندگى مادى و تحقق توانگرى و رفاه همگان قيام نموده و جهت گسترش فرهنگ و دانش و بالا بردن سطح آگاهى دينى و دنيايى مردم مى‏كوشد.

به نظر ميرسد كه جنبش دجال ملعون و فتنه و آشوب او يك حركت انحرافى بهره‏گيرى از پيشرفت علوم و حالت رفاهى باشد كه در زمان امام (عج) جامعه بشرى به آن دست مى‏يابد. دجال از روش‏هاى پيشرفته چشم‏بندى، براى فريب جوانان پسر و دختر و زنان كه بيشتر پيروان او را تشكيل مى‏دهند استفاده مى‏كند. ازاين‏رو در جهان موجى از فتنه و آشوب به وجود مى‏آورد كه فريبكارى‏هاى او را باور مى‏كنند اما حضرت مهدى (عج) نيرنگ‏هاى وى را آشكار ساخته و به زندگى او و هوادارانش خاتمه مى‏بخشد.

اين دورنمايى كلى از حركت و انقلاب جهانى حضرت مهدى (عج) بود،(1).

اما علائم و نشانه‏هاى ظهور كه هر يك نويدى از نزديك شدن ظهور آن حضرت (عج) است فراوان است كه به ذكر مهم‏ترين آنها اكتفا مى‏كنيم: 1- خروج سفيانى: سفيانى مردى از نسل ابوسفيان است كه پيش از ظهور حضرت خروج مى‏كند و پس از ظهور با امام مى‏جنگد.

امام صادق (ع) فرمود: «ما و خاندان ابوسفيان دو خاندانى هستيم كه بر سر دين خدا با هم دشمنى داريم. ما سخن خداوند را تصديق كرديم و آنان تكذيب كردند. ابوسفيان با پيامبر (ص) مبارزه كرد و معاويه با على (ع) و يزيد با حسين بن على (ع) به مخالفت برخاستند و سفيانى نيز با قائم (عج) خواهد جنگيد،(2).

2- خسف در بيداء: خسف يعنى، فرو رفتن و بيداء سرزمين بين مكه و مدينه است و مراد از آن فرو رفتن لشكر سفيانى در زمين است.

على (ع) فرمود: در آستانه ظهور قائم ما، مهدى (عج) سفيانى خروج مى‏كند. سپاه وى به سوى مدينه حركت مى‏كند و چون به سرزمين بيداء مى‏رسند خداوند آنها را در كام زمين فرو مى‏برد،(3).

3- خروج يمانى: سردارى است از يمن كه قيام كرده و مردم را به حق و عدل دعوت مى‏كند.

امام صادق (ع) فرمود: قيام خراسانى و سفيانى و يمانى در يك سال و يك روز خواهد بود و در اين ميان هيچ پرچمى به اندازه پرچم يمانى دعوت به حق و هدايت نمى‏كند،(4).

ظاهراً خراسانى نيز دعوت به حق مى‏كند.

4- قتل نفس زكيه: نفس زكيه يعنى، انسان پاك.

امام باقر (ع) فرمود: «بين ظهور مهدى (عج) و كشته شدن نفس زكيه بيش از پانزده شبانه‏روز فاصله نيست»،(5).

5- صيحه آسمانى: ظاهراً صدايى است كه در آستانه ظهور از آسمان شنيده مى‏شود.

امام باقر (ع) فرمود: «ندا كننده‏اى از آسمان نام قائم را ندا مى‏كند پس هر كه در شرق و غرب است آن را مى‏شنود،(6).

درباره تعداد ياران خاص آن حضرت كلياتى وارد شده است مانند اين كه: امام باقر (ع) فرمود: سوگند به خدا، سيصد واندى نفر بدون وعده پيشين گرد مى‏آيند در ميان آنان پنجاه زن است،(7).

درباره ويژگى‏هاى ياران حضرت نيز طبق برخى از روايات خداشناسى، عبادت و بندگى، شجاعت، فرمانبرى، ايثار، زهد و ساده‏زيستى و نظم و انضباط از صفات آنان شمرده شده است.

نشانه‏هاى ديگرى نيز وجود دارد كه براى مطالعه آن ر. ك: 1- ظهور نور، على سعادت‏پرور، نشر تشيع 2- علائم ظهور امام زمان (عج)، محمد حسين همدانى، انتشارات صحفى 3- نشانه‏هاى ظهور، سادات مدنى، نشر منير 4- از ولادت تا ظهور، كاظم قزوينى، ترجمه: فريدونى، نشر آفاق 5- از ولادت تا ظهور، كربى، انتشارات الهادى 6- چشم به راه مهدى، جمعى از نويسندگان دفتر تبليغات اسلامى قم، چاپ اول زمستان 1375، صص 316- 245 7- مقاله بررسى نشانه‏هاى ظهور، اسماعيل اسماعيلى شرايط جهان بعد از حكومت منجى با قبل از آن تفاوت كلى خواهد داشت. طبق بيان روايات جامعه انسانى در آن دوران از لحاظ مادى و معنوى به رشد واقعى خود خواهد رسيد. در روايتى از امام صادق (ع) آمده است: ان الله خير ذالقرنين السحابين الذلول والصعب، فاختار الذلول و هو ما ليس فيه برق ولا رعد و لواختار الصعب لم يكن له ذلك لان الله ادخره للقائم عليه السلام خداوند ذوالقرنين را در انتخاب دو ابر رام و سركش آزاد گذاشت و او ابر رام را انتخاب كرد كه رعد و برقى در آن نبود و اگر سركش را برمى‏گزيد حق او نبود زيرا خداوند آن را براى قائم ذخيره كرده است،(8).

از اين روايت استفاده مى‏شود كه امام مهدى (عج) از وسايل گوناگون و ابزارهاى مختلف در بالا رفتن و حركت بين ستارگان آسمان‏ها و جهان بالا استفاده مى‏كند و همچنين استفاده مى‏شود كه در دوران حكومت آن حضرت و بعد از آن- دوران حكومت فرزندان آن حضرت و دوران رجعت- ارتباطى بين ساكنين كره زمين و آسمان‏هاى هفتگانه و زمينهاى ششگانه خواهد بود، بدين معنا كه رفت و آمد و مسافرتى بين آنها ايجاد مى‏شود،(9).

به طور كلى شرايط جهان در زمان حكومت منجى فرق خواهد كرد، اما اين كه بعد از حيات آن حضرت شرايط جهان در چه وضعى خواهد بود، مى‏توان گفت آنچه به اعتقاد ما مزيت دارد اين است كه حكومت جهانى آن حضرت تا پايان دنيا استمرار خواهد داشت و بعد از او فرزندان وى كه ادامه دهندگان راه آن حضرت مى‏باشند به حكومت مى‏رسند و بعد دوران رجعت مى‏رسد كه بعضى از پيامبران و امامان اهل‏بيت (ع) به دنيا باز مى‏گردند و تا پايان اين جهان حكمرانى خواهند كرد،(10).

در قرآن و سنت نيز آمده است كه قيامت داراى مقدمات و نشانه‏هايى است كه پى در پى در زمين و آسمان و جامعه بشرى پديد مى‏آيد و طبق برخى از روايات حكومت حضرت مهدى (ع) از نشانه‏هاى قيامت است و علائم رستاخيز پس از حكومت آن حضرت آغاز مى‏گردد و از جمله اين علائم رجعت مى‏باشد. لذا بعد از حكومت آن حضرت انتظار به معناى قبلى نخواهد بود و اگر انتظارى هم مطرح باشد انتظار رجعت و قيامت است و هدف انسان‏ها بعد از ظهور نيز همان هدفى است كه قبل از ظهور داشته‏اند وآن رسيدن به كمال و قرب الهى است كه هدف آفرينش انسان است. منتهى بعد از ظهور موانع كمال و رسيدن برطرف شده و عوامل و زمينه كمال در تمام ابعاد رشد مساعد است.

براى آگاهى بيشتر ر. ك: 1- على كورانى، عصر ظهور، ترجمه عباس جلالى 2- شيعه و رجعت، آيت‏الله‏حاج محمد ميرشاه ولد

پى‏نوشت‏

 (1) (براى آگاهى بيشتر ر. ك: عصر ظهور، على كورانى، ترجمه عباس جلالى، انتشارات سازمان تبليغات اسلامى)

 (2) (بحارالانوار، ج 52، ص 182)

 (3) (ينابيع الموده، قندوزى، چاپ بصيرتى، ص 427)

 (4) (كتاب‏الغيبه، نعمانى، ص 252)

 (5) (الارشاد، ج 2، ص 374)

 (6) (كتاب الغيبه، نعمانى، ص 252)

 (7) (بحارالانوار، ج 52، ص 223)

 (8) (بحارالانوار، ج 52، ص 321)

 (9) (عصر ظهور، على كورانى، ترجمه: عباس جلالى، ص 370)

 (10) (عصر ظهور، على كورانى، ص 369)

حقیقت انتظار فرج چیست؟

وقايع بعد از تولد پيامبر(ص) چه بود؟

جواب: آن طورى كه مورخان نوشته‏اند: 1- در زمان تولد رسول‏خدا (ص) آتشكده‏ها- مخصوصاً آتشكده فارس كه سالها مورد تكريم زردشتيان بود- ناگهان خاموش شد، 2- درياچه ساوه خشك گرديد، 3- در بيابان سماوه آب پيدا شد، 4- نورى درخشش پيدا كرد كه فضاى مكه را روشن نمود، 5- شياطين كه تا آن لحظه به عالم بالا راه داشتند و صداى ملائكه را مى‏شنيدند، براى هميشه طرد شدند، 6- طاق كاخ و ايوان كسرى شكاف برداشت، 7- پلى كه بر روى رودخانه دجله بسته بودند شكست و آب وارد شهر شد، و.

برخى روايات مستند دوازدهم ربيع‏الاول را روز ولادت پيامبر(ص) مى‏داند،چرا روايات هفدهم ربيع‏الاول مورد قبول قرار گرفت؟

جواب: عموم سيره نويسان اتفاق دارند كه تولّد پيامبر اكرم (ص) در عام الفيل در سال 570 ميلادى بوده است. زيرا آن حضرت به طور قطع در سال 632 ميلادى رحلت فرموده است و سن مبارك حضرت 62 تا 63 بوده است. اكثر محدثان و مورخان شيعه و سنى- بر اين قول هستند كه تولد پيامبر اكرم (ص) در ماه ربيع الاوّل بوده است. ولى در روز تولّد آن حضرت اختلاف نظر دارند،(1).

علماء اهل سنت روز تولّد را 12 ربيع‏الاوّل مى‏دانند و مرحوم كلينى هم در تاريخ مُولد نبى اكرم (ص) قائل به 12 ربيع‏الاوّل مى‏باشد. اما مرحوم كلينى روز تولّد را روز جمعه مى‏داند ولى علما اهل سنّت روز دوشنبه مى‏دانند،(2) اما قول مشهور بين محدثان بزرگ شيعه اين است كه آن حضرت در هفدهم ماه ربيع الاول روز جمعه پس از طلوع فجر چشم به دنيا گشود. و منظور از مشهور- شهرت روائى داشتن موضوع بين محدثان شيعه است همانطورى كه علامه مجلسى در بحارالانوار نقل كرده‏اند، و اين شهرت را نمى‏داند مگر كسانى كه اهل فنّ باشند (يعنى اهل حديث باشند) و اگر شهرت را در دايره غير محدثين معنا كنيم چنين حديثى داراى اصلى نخواهد داشت و داخل در روايات ضعيف مى‏شود.

بنابراين در روز جمعه بودن، بين محدثان بزرگ شيعه و مرحوم كلينى اختلافى نيست، و اگر كلينى تولّد را 12 ربيع الاول دانسته، احتمالاً از روى تقيه بوده است. چنانكه علاّمه مجلسى در بحارالانوار تقيّه را متحمل دانسته است.

براى آگاهى بيشتر ر. ك: بحارالانوار 15 248 مكتبة الاسلاميه- اصول الحديث و احكامه جعفر سبحانى 64 و 63 اين كه گفته‏ايد علماء بزرگ شيعه و كلينى 12 ربيع الاول را از امام محمدباقر نقل كرده است چنين چيزى را در اصول كافى پيدا نكرديم. و اگر فرض را بر اين بگذاريم كه مرحوم كلينى 12 ربيع الاول را نقل كرده است اوّلاً اين روايت جزء روايات غريب است و روايت غريب در اصطلاح محدثين روايتى را گويند كه متفرّد در روايت باشد.

در مسائل تاريخى معمولاً اختلاف نظر وجود دارد مرحوم اربلى در كشف الغمه مى‏گويد: اختلاف در روز ولادت آسان است به جهت اينكه معمولاً تاريخ فرزندانشان را نمى‏نوشتند، عجيب اين است كه در تاريخ رحلت رسول اكرم (ص) هم اختلاف است،(3) و اين كه گفته‏ايد كلينى از امام باقر (ع) نقل كرده است درست نيست در اصول كافى چنين حديثى را پيدا نكرديم.

و سخن آخر اينكه اگر دلائل نقلى و احاديث منقول در اين مورد را در نظر نگيريم و صرفاً با نگرش عقلى بخواهيم در اين مورد به قضاوت بنشينيم بايد اعتراف كنيم كه خانواده هر كس در مورد مواليد و وفيات اعضاى خانواده‏اش بهتر از هر كس ديگر مى‏تواند واقع مطلب را ادعا كند خانواده پيامبر و اهل بيت (ع) هم روز 17 ربيع‏الاوّل را گفته‏اند و اين موجب شهرت بين علماى شيعه گشته است.

پى‏نوشت‏

 (1) (فرازهايى از تاريخ اسلام جعفر سبحانى 59)

 (2) (اصول كافى 1 364 نقل از كتاب الصحيح من سيره النبى الاعظم سيد مرتضى عاملى)

 (3) (كشف الغمه، ج 1، ص 15، نقل از كتاب الصحيح من السيرة النبى الاعظم سيد جعفر مرتضى عاملى)

سلام دوستان عزيز

ميلاد نبي مكرم اسلام -صلي الله عليه وآله - وششمين اختر تابناك آسمان امامت و ولايت امام جعفر صادق -عليه السلام- را اولاً به محضر فرزند برومندش آقا امام زمان -عجل الله تعالي فرجه الشريف- مقام معظم رهبري وشما دوستان عزيز تبريك عرض مي نمايم.ان شا الله كه خداوند عيدي همه را اول فرج آقا امام زمان وعاقبت به خيري را نصيب همه ما ها  قرار بده-راستش قرار بود اين وبلاگ فقط مطالبي را درج كنه كه مربوط به بحث مهدويت باشه اما براي اينكه عرض ادبي نيز به ساحت مقدس ساير معصومين -عليهم السلام -باشه سعي ميشه خيلي مختصر در يكي دو پست به هر مناسبتي به سوالات دوستان پاسخ داده بشه

چگونه مى‏توان با امام زمان-عج- رابطه برقرار نمود؟

جواب: ملاقات با امام زمان -عج- و ديگر اولياى الهى نياز به سنخيت با آنان دارد. به دست آوردن سنخيت با اولياى الهى نياز به تحقّق دو بُعد يعنى، معرفت و عمل دارد. اگر كسى خود را به اولياى الهى شبيه نمود، به لقاى آنان نيز واصل خواهد شد.

         نوريان مرنوريان را طالبند            ناريان مرناريان را جاذبند

آنچه وظيفه ماست تشبه به آن حضرات و پيمودن راه آنان است ما بايد در همه حال سرباز آماده باش آن حضرت بوده و همواره در خدمت ايشان باشيم. اين مسأله را آيه 200 سوره آل عمران بيان فرموده: يا أَيُّهَا اَلَّذِينَ آمَنُوا اِصْبِرُوا وَ صابِرُوا وَ رابِطُوا وَ اِتَّقُوا اَللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، صبر كنيد و يكديگر را به صبر واداريد و مرابطه نماييد و تقوا و خداترسى را پيشه سازيد، باشد كه رستگار شويد.

امام باقر -ع- در تفسير اين آيه شريفه مى‏فرمايند: »صبر كنيد بر اداى فرايض )يعنى در انجام تكاليف الهى استقامت داشته باشيد( و در برابر دشمنان پايدارى كنيد و با امامتان )كه انتظارش را مى‏كشيد( مرابطه نماييد«،(1) مرابطه با امام زمان -عج- يعنى خود را به رشته ولايت او بستن و بر خدمت و پيروى و يارى او گردن نهادن و اين يكى از اركان ايمان است كه آدمى خود را به امام خويش مربوط سازد و از او جدا نشود. هم‏چنين بايد كارهايى انجام دهيم كه آن حضرت و اصحابشان انجام مى‏دهند.

قرآن راجع به حضرت مهدى و اصحاب ايشان مى‏فرمايد: اَلَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي اَلْأَرْضِ أَقامُوا اَلصَّلاةَ وَ آتَوُا اَلزَّكاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ اَلْمُنْكَرِ كسانى كه اگر در زمين به آنان توانايى دهيم نماز را بپا داشته و زكات )به مستحق( بخشيده و به معروف امر نموده و از منكر نهى كنند«،(2).

امام باقر -ع- در تفسير اين آيه مى‏فرمايند: »اين آيه براى آل محمد است يعنى، مهدى -عج- و اصحاب او«،(3). در نتيجه اگر ما هم مى‏خواهيم از اصحاب و ياران آن حضرت باشيم، بايد به اين امور اهتمام ورزيم.

خوب است بدانيم امام زمان شديداً به شيعيان خود عشق مى‏ورزند. بلكه علاقه آن حضرت به شيعيان و دوستانشان خيلى بيشتر از علاقه‏اى است كه ما نسبت به آن حضرت داريم. آن حضرت همواره به شيعيان خود دعا مى‏كنند. از آن حضرت نقل شده است: انا غير مهملين لمراعاتكم ولاناسين لذكركم ما هرگز در رعايت احوال شما كوتاهى نمى‏كنيم و شما را از ياد نمى‏بريم،(4).

ناگفته نماند ما مكلف به ارتباط به معناى ملاقات با امام زمان -عج- نيستيم آنچه بر ماست جلب رضايت آن بزرگوار مى‏باشد. ارتباط با امام زمان يعنى خود را به رشته ولايت او بستن و بر خدمت و پيروى و يارى او گردن نهادن و اين يكى از اركان ايمان است كه آدمى خود را به امام خويش مربوط سازد و از او جدا نشود. پيوستگى با او يعنى مطيع او بودن. آنچه در روايات زياد سفارش شده است انتظار فرج است ما بايد ارتباط معنوى خود را با امام زمان -عج- با عمل به دستورات آن حضرت و انتظار فرج به معناى واقعى ثابت و مستدام نگه داريم. از اين رو بسيار بجاست كه خصوصيات منتظر واقعى حضرت مهدى -عج- را بدانيد و سپس آن را در خود عملى كنيد پس بحث زير ضرورى به نظر مى‏رسد.

منتظر واقعى مهدى -عج- بايد چندين خصوصيت داشته باشد: 1- عمل به تكاليف دينى منتظر واقعى بايد تمام وظايف دينى و احكام الهى را انجام دهد.

2- محزون بودن به علت محروم بودن از زيارت آن وجود مبارك عزيز على ان ارى الخلق و لاترى و لا اسمع لك حسيساً و لا نجوى. بر من گران است كه خلق را ببينم و تو ديده نشوى و سخن آشكار و پنهان تو را نشنوم،(5).

3- براى تقويت ارتباط هر روز صبح »دعاى عهد« را بخوانيم.

4- انتظار فرج آن حضرت در دل و ظاهر جلوه‏گر كنيم. در روايات متعدد داريم كه در زمان غييبت امام زمان -ع- بهترين اعمال انتظار فرج است اينجا نياز به توضيح دارد كه چرا بهترين اعمال انتظار فرج است. فرج يعنى، نصرت و پيروزى و گشايش و مقصود نصرت و پيروزى حكومت عدل علوى بر حكومت‏هاى كفر و شرك و بى داد است پيروزى عدل گسترى كه به رهبرى امام عصر -عج- تشكيل مى‏گردد بنابراين انتظار فرج يعنى انتظار تحقق‏يافتنى اين آرمان بزرگ و جهانى است و منتظر حقيقى كسى است كه حقيقتاً خواهان تشكيل چنين حكومتى باشد و اين خواسته آن گاه جدى و راست است كه شخص منتظر عامل به عدل و گريزان از ستم و تباهى باشد و گرنه انتظار فرج در حد يك ادعا و شعار بى محتوا باقى خواهد بود ازاين‏رو در روايات آمده است كه انتظار فرج خود فرج است زيرا كسى كه حقيقتاً منتظر فرج و ظهور حجت خدا و تاًسيس حكومت عدل گستر اوست زندگى خود را بر پايه عدل و داد استوار مى‏سازد و او انسانى است كه حضور و غيبت امام در نحوه رفتار و سير و سلوكش تفاوتى ندارد و قبل از تشكيل حكومت عدل او چنين حكومتى را در زندگى خود پايدار ساخته است بنابراين انتظار فرج حقيقى ريشه در معرفت به حق و عدل و ايمان و عشق به آن دارد و آثار آن نيز در عمل نمايان مى‏گردد و چنين حقيقت اصيل و عميقى با لفظ و شعار به دست نمى‏آيد و با بى تفاوتى و بى اعتنايى نسبت به مقدمات دينى و رسالت‏هاى انسانى در تعارض و تناقض است از اين جا نادرستى يك تفسير از انتظار فرج روشن مى‏شود زيرا بعضى بر اين تصور خام هستند كه انتظار فرج يعنى بى تفاوتى نسبت به آنچه در جوامع بشر مى‏گذرد و دست روى دست گذاشتن به اميد اينكه امام زمان ظهور كند و آنهارا اصلاح نمايد. انتظار فرج تعهدآفرين و مسؤوليت‏ساز است و با بى‏تفاوتى و بى‏اعتنايى به سرنوشت بشر و حقيقت و فضليت منافات دارد. انتظار فرج يعنى: الف( معرفت امام معصوم و عادل و پيشواى فضيلت.

ب( ايمان به امامت و قيادت رهبرى الهى و عدالت پيشه.

ج( عشق به عدالت وارزش‏هاى انسانى.

ه( اميد به آينده‏اى روشن و نويد بخش.

ك( تلاش براى برقرارى حكومتى عدل پيشه و عدل گستر.

ح( رعايت موازين و قوانين دينى و اخلاقى.

خ( داشتن روحيه تعهد و مسؤوليت‏پذيرى.

اين انتظار فرج است كه بهترين اعمال و بهترين عبادت است و چنين منتظرى، مقامى عالى دارد و هر گاه در زمان غيبت از دنيا برود به منزله كسانى است كه پس از ظهور حضرت حجت -عج- زنده و تحت فرمان او در راه خدا جهاد مى‏كنند،(6).

5- داستان‏هاى واقعى بزرگانى كه با امام زمان -عج- در ارتباط بودند را بخوانيم.

در پايان به اين نكته مهم توجه داشته باشيم كه امام زمان -عج- به عنوان »حجت خدا« و »ولى‏عصر« بر اعمال و رفتار ما آگاهى دارد و خود را در محضر ايشان ببينيم و براى گره‏گشايى‏هاى مادى و معنوى از ايشان به عنوان واسطه فيض الهى درخواست داشته باشيم.

براى آگاهى بيشتر ر. ك: 1- يكصد پرسش و پاسخ پيرامون امام زمان -عج-، رجالى تهرانى 2- ترجمه منتخب‏الاثر، آيت‏الله‏صافى 3- مهدى موعود، ترجمه: على دوانى 4- وابستگى جهان به امام زمان -عج-، لطف الله صافى 5- امام زمان در گفتار ديگران، على دوانى‏

پى‏نوشت‏

 (1) )كتاب الغنية، شيخ مفيد، ص 105)

 (2) )حج، آيه 41)

 (3) )تفسير قمّى، ج 2، ص 87)

 (4) )بحارالانوار، ج 53، ص 174)

 (5) )دعاى ندبه

 (6) )بحارالانوار ج 52 ص 125- ره‏توشه راهيان نور، دفتر تبليغات اسلامى حوزه علميه قم چاپ اول تيرماه 1374 ص 190 -193

آيا پس از ظهور، اديان يهوديت و نصرانيت در كنار اسلام باقى مى‏مانند؟

جواب: ظاهر بعضى آيات اين است كه يهود و نصارا تا قيامت باقى خواهند ماند.

1- وَ مِنَ اَلَّذِينَ قالُوا إِنَّا نَصارى‏ أَخَذْنا مِيثاقَهُمْ فَنَسُوا حَظًّا مِمَّا ذُكِّرُوا بِهِ فَأَغْرَيْنا بَيْنَهُمُ اَلْعَداوَةَ وَ اَلْبَغْضاءَ إِلى‏ يَوْمِ اَلْقِيامَةِ. ما از كسانى كه ادعاى نصرانيت داشتند پيمان گرفتيم پس قسمتى از پندهاى ما را فراموش نمودند، ما هم دشمنى و كينه را تا قيامت در بينشان انداختيم،(1).

2- إِذْ قالَ اَللَّهُ يا عِيسى‏ إِنِّي مُتَوَفِّيكَ وَ. وَ جاعِلُ اَلَّذِينَ اِتَّبَعُوكَ فَوْقَ اَلَّذِينَ كَفَرُوا إِلى‏ يَوْمِ اَلْقِيامَةِ. بيا وقتى كه خداوند فرمود اى عيسى همانا من روح تو را قبض نموده و. و پيروان تو را بر كافران تا روز قيامت برترى دهم،(2).

3- وَ قالَتِ اَلْيَهُودُ يَدُ اَللَّهِ مَغْلُولَةٌ. وَ أَلْقَيْنا بَيْنَهُمُ اَلْعَداوَةَ وَ اَلْبَغْضاءَ إِلى‏ يَوْمِ اَلْقِيامَةِ. يهود گفتند دست خدا بسته است. و ما به كيفر آن قيامت آتش كينه و دشمنى را در ميان آنها برافروختيم،(3).

در آيات فوق دشمنى و كينه‏توزى تا قيامت در بين يهود و نصارا مطرح شده است و همچنين برترى نصارا بر كفار تا قيامت آمده است و مقتضاى ظاهر آيات اين است كه دين يهود و نصارا تا قيامت باقى خواهند ماند.

از بعضى روايات نيز همين مضمون استفاده مى‏شود. عن ابى بصير عن ابى عبدالله عليه‏السلام. قلت فما يكون من اهل الذمة عنده قال يسالمهم كما سالمهم رسول الله صلى الله عليه و آله و يؤدون الجزية عن يدوهم صاغرون. ابو بصير گويد به امام صادق عرض كردم صاحب امر (مهدى عليه‏السلام) با اهل ذمه- يهود و نصارا- چه مى‏كند فرمود: مانند پيامبر اكرم (ص) با آنان مصالحه مى‏كند وآنها جزيه مى‏دهند،(4).

در مقابل اين آيات و روايات، احاديثى وجود دارد كه دلالت مى‏كند به اين كه جز دين محمد دينى باقى نمى‏ماند.

1- عبدالله بن بكير از امام موسى بن جعفر (ع) روايت مى‏كند كه از حضرت تفسير آيه وَ لَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي اَلسَّماواتِ وَ اَلْأَرْضِ طَوْعاً وَ كَرْهاً وَ إِلَيْهِ يُرْجَعُونَ‏

 را سؤال كردم فرمود: «آيه مذكور در شأن حضرت قائم نازل شده است. وقتى آن حضرت ظاهر شد دين اسلام را بر يهود و نصارا و صائبين و كفار شرق و غرب عرضه مى‏دارد. پس هر كس با ميل و اختيار اسلام بياورد، به نماز و زكات و ساير واجبات امرش مى‏كند و هر كس از قبول اسلام امتناع ورزد گردنش را مى‏زند تا اين كه در شرق و غرب زمين جز موحد و خداپرست كسى باقى نماند و.»،(5).

2- جابر از امام باقر (ع) نقل مى‏كند: «. خدا شرق و غرب جهان را براى صاحب امر مفتوح مى‏كند آن قدر جنگ مى‏كند تا اين كه جز دين محمد دينى باقى نماند»،(6).

3- همچنين امام باقر (ع) در تفسير آيه شريفه لِيُظْهِرَهُ عَلَى اَلدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ اَلْمُشْرِكُونَ* فرموده است: يكون ان لايبقى احد الا اقر بمحمد به طورى مى‏شود كه احدى باقى نمى‏ماند مگر اين كه به محمد ايمان بياورد،(7).

چنان كه ملاحظه مى‏شود يك دسته احاديث موافق قرآن است و دسته ديگر مخالف قرآن، آنچه كه موافق قرآن است بر احاديث مخالف قرآن مقدم است، بنابراين يهود و نصارا در دوران حكومت حضرت مهدى (عج) باقى خواهند ماند واز عقايد شرك‏آلود خود مانند تثليث دست برمى‏دارند و تحت حمايت حكومت اسلامى مهدوى به زندگى خود ادامه مى‏دهند و دين اسلام دين جهانى و بر تمام دين‏ها غالب مى‏گردد.

براى آگاهى بيشتر ر. ك: دادگستر جهان، ابراهيم امينى، ص 305- 308.

پى‏نوشت‏

 (1) (مائده، آيه 14)

 (2) (آل عمران، آيه 55)

 (3) (مائده، آيه 64)

 (4) (بحارالانوار، ج 52، ص 381)

 (5) (بحارالانوار، ج 52، ص 340)

 (6) (همان، ص 390)

 (7) (همان، ص 346)

آيا مي شود به ترسيم زمان ظهور و زمان آن پرداخت؟

جواب: ترسيم تفصيلى عصر ظهور امكان‏پذير نيست اما به صورت فشرده به سيماى كلى آن اشاره مى‏كنيم: روايات حاكى از اين است كه انقلاب و حركت ظهور حضرت مهدى (عج) بعد از فراهم شدن مقدمات و آمادگى‏هاى منطقه‏اى و جهانى از مكه آغاز مى‏گردد. آنگاه در سطح جهان نيروى سخت ميان غربى‏ها و تركان و يا هواداران آنها به وجود مى‏آيد تا جايى كه منجر به جنگ جهانى مى‏گردد. اما در سطح منطقه دو حكومت هوادار حضرت مهدى (عج) در ايران و يمن تشكيل خواهد شد. كه ياران ايرانى آن حضرت مدتى قبل از ظهور، حكومت خويش را تأسيس نموده و درگير جنگى طولانى مى‏شوند كه سرانجام در آن پيروز مى‏گردند. اندك زمانى پيش از ظهور آن بزرگوار در بين ايرانيان دو شخصيت با عنوان سيد خراسانى، رهبر سياسى و شعيب بن صالح رهبر نظامى ظاهر شده و ايرانيان تحت رهبرى اين دو تن نقش مهمى را در حركت ظهور آن حضرت ايفا خواهند كرد.

اما ياران يمنى وى، قيام و انقلاب آنان چند ماه پيش از ظهور حضرت بوده و ظاهراً ايشان در سامان بخشيدن به خلاء سياسى كه در حجاز به وجود مى‏آيد همكارى مى‏نمايد.

از جمله نشانه‏هاى ظهور حادثه‏اى است كه ميان دو حرم مكه و مدينه رخ مى‏دهد. در اين هنگام نشانه‏هاى ظهور حضرت مهدى (عج) آشكار شده و شايد بزرگترين نشانه آن، نداى آسمانى است كه به نام او در 23 ماه رمضان شنيده مى‏شود پس از اين نداى آسمانى حضرت مهدى (عج) به طور سرى با برخى از ياران خود ارتباط برقرار مى‏نمايد. درباره آن بزرگوار در سراسر گيتى سخن بسيار به ميان آمده و نام وى زبانزد همگان گشته و محبتش در دل‏ها جاى مى‏گيرد.

دشمنان از حضور آن حضرت بيمناك شده و مى‏كوشند تا وى را يافته و از ميان بردارند ازاين‏رو سپاهى وارد مدينه گشته و به هر مرد هاشمى كه دست يافته او را دستگير و يا كشته و يا به زندان مى‏اندازند آن حضرت با برخى از ياران خود در مكه تماس گرفته تا اين كه قيام خويش را در شب دهم محرم بعد از نماز مغرب و عشاء از حرم شريف مكى آغاز مى‏كند و پس از درگيرى بر مكه تسلط مى‏يابد. در صبح روز دهم محرم حضرت مهدى (عج) پيام خود را به زبان‏هاى مختلف به تمام جهان ابلاغ مى‏كند و ملل دنيا را به يارى خويش دعوت كرده، اعلام مى‏دارد كه در مكه باقى خواهد ماند تا معجزه‏اى كه جد گرامى‏اش حضرت رسول (ص) وعده فرموده محقق شود و آن فرو رفتن لشكريان سفيانى به زمين است كه براى درهم شكستن حركت آن حضرت راهى مكه مى‏شوند به وقوع بپيوندد.

آن حضرت پس از اين معجزه با سپاه خود كه متشكل از ده و اندى هزار تن است از مكه رهسپار مدينه مى‏شود و پس از نبردى با نيروهاى دشمن مستقر در آنجا، مدينه را آزاد ساخته آنگاه با آزادسازى دو حرم مكه و مدينه فتح حجاز و تسلط بر منطقه خاتمه مى‏يابد. وى پس از پيروزى بر حجاز راهى جنوب ايران مى‏شود و در آنجا با سپاه ايران و توده‏هاى مردم آن سامان به رهبرى خراسانى و شعيب بن صالح برمى‏خورد. آنان با او بيعت كرده و با همرزمى يكديگر با قواى دشمن در بصره به پيكار مى‏پردازند كه سرانجام به پيروزى بزرگ و آشكارى دست مى‏يابند. سپس امام (عج) وارد عراق گرديده واوضاع داخلى آنجا را پاكسازى مى‏كند و با درگيرى با بقاياى نيروهاى سفيانى و گروه‏هاى متعدد شورش آنها را شكست داده و به قتل مى‏رساند. آنگاه عراق را مركز حكومت و كوفه را پايتخت خود قرار مى‏دهد و بدين‏سان يمن، حجاز، ايران، عراق و كشورهاى خليج‏فارس يكپارچه تحت فرمانروايى آن حضرت درمى‏آيد. بعد از آن جنگ‏هايى با تركان و يهوديان صورت مى‏پذيرد كه در هر دو پيروزى از آن حضرت (عج) است. غربيان مسيحى از اين وقايع سخت نگران شده و با حضرت اعلان جنگ مى‏كنند ولى ناگاه حضرت عيسى مسيح (ع) از آسمان به قدس شريف فرود آمده و با سخنان خويش جهان و به ويژه مسيحيان را مورد خطاب قرار مى‏دهد. فرود آمدن حضرت عيسى (ع) براى جهان علامت و نشانه‏اى است كه موجب شادى مسلمانان و ملت‏هاى مسيحى خواهد گرديد.

به نظر مى‏رسد كه حضرت مسيح (ع) ميان حضرت مهدى (ع) و غربى‏ها وساطت نموده و قرارداد صلحى به مدت هفت سال ميان دو طرف بسته مى‏شود. اما غربى‏ها بعد از دو سال پيمان صلح را مى‏شكنند، لذا روميان در يك هجوم ناگهانى با نزديك به يك ميليون سرباز به سرزمين شام و فلسطين يورش مى‏آورند. نيروهاى اسلام روياروى آنها قرار گرفته و حضرت مسيح (ع) موضع خود را هماهنگ با حضرت مهدى (عج) اعلام داشته و پشت سر وى در قدس نماز مى‏گذارد. دراين جنگ مسلمانان پيروز مى‏شوند. سپس غرب توسط امام فتح مى‏گردد. پس از فتح و اسلام آوردن بيشتر مردم آن سامان، حضرت مسيح (ع) رحلت نموده و حضرت مهدى (عج) و مسلمانان بر پيكر او نماز مى‏گذارند. سپس پيكر پاك او را با پارچه‏اى كه دست‏بافت مادرش مريم صديقه (ع) است كفن نموده و در جوار مزار شريف مادرش در قدس به خاك مى‏سپارد.

پس از اين فتوحات حضرت مهدى (عج) براى تحقق بخشيدن به اهداف الهى در ابعاد گوناگون و در ميان ملل جهان اقدام مى‏كند و براى تعالى بخشيدن و شكوفايى زندگى مادى و تحقق توانگرى و رفاه همگان قيام نموده و جهت گسترش فرهنگ و دانش و بالا بردن سطح آگاهى دينى و دنيايى مردم مى‏كوشد.

به نظر ميرسد كه جنبش دجال ملعون و فتنه و آشوب او يك حركت انحرافى بهره‏گيرى از پيشرفت علوم و حالت رفاهى باشد كه در زمان امام (عج) جامعه بشرى به آن دست مى‏يابد. دجال از روش‏هاى پيشرفته چشم‏بندى، براى فريب جوانان پسر و دختر و زنان كه بيشتر پيروان او را تشكيل مى‏دهند استفاده مى‏كند. ازاين‏رو در جهان موجى از فتنه و آشوب به وجود مى‏آورد كه فريبكارى‏هاى او را باور مى‏كنند اما حضرت مهدى (عج) نيرنگ‏هاى وى را آشكار ساخته و به زندگى او و هوادارانش خاتمه مى‏بخشد.

اين دورنمايى كلى از حركت و انقلاب جهانى حضرت مهدى (عج) بود،(1).

اما علائم و نشانه‏هاى ظهور كه هر يك نويدى از نزديك شدن ظهور آن حضرت (عج) است فراوان است كه به ذكر مهم‏ترين آنها اكتفا مى‏كنيم: 1- خروج سفيانى: سفيانى مردى از نسل ابوسفيان است كه پيش از ظهور حضرت خروج مى‏كند و پس از ظهور با امام مى‏جنگد.

امام صادق (ع) فرمود: «ما و خاندان ابوسفيان دو خاندانى هستيم كه بر سر دين خدا با هم دشمنى داريم. ما سخن خداوند را تصديق كرديم و آنان تكذيب كردند. ابوسفيان با پيامبر (ص) مبارزه كرد و معاويه با على (ع) و يزيد با حسين بن على (ع) به مخالفت برخاستند و سفيانى نيز با قائم (عج) خواهد جنگيد،(2).

2- خسف در بيداء: خسف يعنى، فرو رفتن و بيداء سرزمين بين مكه و مدينه است و مراد از آن فرو رفتن لشكر سفيانى در زمين است.

على (ع) فرمود: در آستانه ظهور قائم ما، مهدى (عج) سفيانى خروج مى‏كند. سپاه وى به سوى مدينه حركت مى‏كند و چون به سرزمين بيداء مى‏رسند خداوند آنها را در كام زمين فرو مى‏برد،(3).

3- خروج يمانى: سردارى است از يمن كه قيام كرده و مردم را به حق و عدل دعوت مى‏كند.

امام صادق (ع) فرمود: قيام خراسانى و سفيانى و يمانى در يك سال و يك روز خواهد بود و در اين ميان هيچ پرچمى به اندازه پرچم يمانى دعوت به حق و هدايت نمى‏كند،(4).

ظاهراً خراسانى نيز دعوت به حق مى‏كند.

4- قتل نفس زكيه: نفس زكيه يعنى، انسان پاك.

امام باقر (ع) فرمود: «بين ظهور مهدى (عج) و كشته شدن نفس زكيه بيش از پانزده شبانه‏روز فاصله نيست»،(5).

5- صيحه آسمانى: ظاهراً صدايى است كه در آستانه ظهور از آسمان شنيده مى‏شود.

امام باقر (ع) فرمود: «ندا كننده‏اى از آسمان نام قائم را ندا مى‏كند پس هر كه در شرق و غرب است آن را مى‏شنود،(6).

درباره تعداد ياران خاص آن حضرت كلياتى وارد شده است مانند اين كه: امام باقر (ع) فرمود: سوگند به خدا، سيصد واندى نفر بدون وعده پيشين گرد مى‏آيند در ميان آنان پنجاه زن است،(7).

درباره ويژگى‏هاى ياران حضرت نيز طبق برخى از روايات خداشناسى، عبادت و بندگى، شجاعت، فرمانبرى، ايثار، زهد و ساده‏زيستى و نظم و انضباط از صفات آنان شمرده شده است.

نشانه‏هاى ديگرى نيز وجود دارد كه براى مطالعه آن ر. ك: 1- ظهور نور، على سعادت‏پرور، نشر تشيع 2- علائم ظهور امام زمان (عج)، محمد حسين همدانى، انتشارات صحفى 3- نشانه‏هاى ظهور، سادات مدنى، نشر منير 4- از ولادت تا ظهور، كاظم قزوينى، ترجمه: فريدونى، نشر آفاق 5- از ولادت تا ظهور، كربى، انتشارات الهادى 6- چشم به راه مهدى، جمعى از نويسندگان دفتر تبليغات اسلامى قم، چاپ اول زمستان 1375، صص 316- 245 7- مقاله بررسى نشانه‏هاى ظهور، اسماعيل اسماعيلى‏

پى‏نوشت‏

 (1) (براى آگاهى بيشتر ر. ك: عصر ظهور، على كورانى، ترجمه عباس جلالى، انتشارات سازمان تبليغات اسلامى)

 (2) (بحارالانوار، ج 52، ص 182)

 (3) (ينابيع الموده، قندوزى، چاپ بصيرتى، ص 427)

 (4) (كتاب‏الغيبه، نعمانى، ص 252)

 (5) (الارشاد، ج 2، ص 374)

 (6) (كتاب الغيبه، نعمانى، ص 252)

 (7) (بحارالانوار، ج 52، ص 223)

اينكه مى‏گويند امام زمان(عج) در جزيره خضراء زندگى مى‏كنند حقيقت دارد يا نه؟

جواب: براى روشن شدن جواب اول بايد خود داستان را بياوريم. اصل داستان شيخ زين‏الدين على بن فاضل مازندرانى مى‏گويد: ساليان درازى در دمشق به تحصيل علوم دينى اشتغال داشتم. شيخ عبدالرحيم حنفى و شيخ زين الدين على مغربى اندلسى مالكى اساتيد من بودند. زين‏الدين على مغربى استادى بود خوش‏اخلاق و بدور از جدال و بدبينى به شيعه. او هر وقت در تدريس نظر شيعه را مى‏گفت كلمات مناسب به كار مى‏برد و مى‏گفت: «علماى اماميه چنين مى‏گويند» در حالى كه اساتيد ديگر مى‏گفتند: «رافضى‏ها چنين مى‏گويند». ويژگى اخلاقى زين‏الدين على مغربى سنى مذهب باعث شد كه من به درس اساتيد ديگر نرفتم و تنها به درس او رفتم. مدتها در خدمت اين استاد بودم تا اينكه براى او مسافرتى پيش آمد و آماده سفر به كشور مصر شد. جدايى او برايم سخت بود و براى او نيز جدايى من سخت بود. خود استاد پيشنهاد كرد كه من هم به همراه او به مصر بروم. گروه ديگرى هم از طلاب به همراه او راه افتادند. همه با هم به سوى مصر رفتيم و به قاهره رسيديم. استاد مدت نه ماه در مصر ماند. ما هم در مصر مانديم. آن روزها بسيار خوش مى‏گذشت. روزى اروانى از اندلس رسيد. اين كاروان نامه‏اى براى استاد آورد. در نامه نوشته شده بود: حال پدرت بسيار بد است. مى‏خواهد پيش از مرگ تو را ببيند. هر چه زودتر برگرديد. استاد زين‏الدين على مغربى با خواندن نامه پدرش متأثر شد و گريه كرد. استاد پس از خواندن نامه تصميم گرفت كه به اندلس برگردد. من و بعضى از شاگردان تصميم گرفتيم با استاد به اندلس برويم. همه با هم به سوى اندلس راه افتاديم. به اندلس رسيديم. در اولين آبادى اندلس من به شدت تب كردم و ديگر نتوانستم راه بروم. استاد بسيار متأثر شد و گفت: جدايى تو برايم سخت است. استاد مرا به واعظ آن آبادى سپرد و ده درهم به او داد و گفت: اگر اين طلبه شفا يافت به شهر من بفرست. از من هم قول گرفت كه اگر شفا يافتم به شهر او بروم. استاد و همراهان رفتند و من در آن آبادى ماندم. پس از سه روز خوب شدم. از آن آبادى تا شهر استاد پنج روز راه بود. پس از اينكه خوب شدم از خانه بيرون آمدم و در كوچه‏هاى آن آبادى مى‏گشتم كه با كاروانى روبرو شدم. ز حال آنان سؤال كردم. در جوابم گفتند: از سرزمين بربر آمده‏ايم. گفتم: سرزمين بربر كجاست؟ گفتند: نزديك جزاير رافضى‏ها. وقتى كه كلمه جزاير رافضى‏ها را م به فكر رفتن به آنجا افتادم. از آن جزاير سؤالاتى كردم و گفتند: از اينجا تا جزاير رافضى‏ها 25 روز راه است و دو روز بايد در بيابان بى آب و علف بروى و پس از آن راهها خوب است و آباديها به يكديگر پيوسته هستند. مركبى را به سه درهم كرايه كردم. منطقه بى آب و علف را با آن رفتم. وقتى كه به اولين آبادى رسيدم مركب را به صاحبش ردم كردم. با پاى پياده از اين آبادى به آن آبادى و از آن آبادى به ديگرى رفتم تا به سرزمين صاحبان كاروان رسيدم. سه روز ديگر هم رفتم تا به جزاير رافضى‏ها رسيدم. به جزيره‏اى رسيدم كه داراى چهار قلعه و برجهاى بلند و محكمى داشت. از دروازه بزرگ وارد شدم نام اين دروازه دروازه بربر بود در كوچه مى‏كشتم. از مسجد شهر پرسيدم. آنان راهنمايى كردند. داخل مسجد شدم. مسجد با شكوهى بود و در كنار دريا قرار داشت. در گوشه‏اى از مسجد نشستم تا استراحت كنم. صداى مؤذن بلند شد. اذان نماز ظهر را گفت. در اذان جمله‏ى «حى على خيرالعمل» را بر زبان آورد و در پايان اذان براى ظهور ام زمان دعا كرد. من به گريه افتادم. مردم گروه گروه آمدند و وضو گرفتند. ديدم همه‏شان مانند شيعيان وضو مى‏گيرند. مرد خوش سيمائى وارد مسجد شد و در محراب ايستاد. صفها مرتب گرديد. همه نماز ظهر را خواندن ولى من خسته بودم نتوانستم با آنان نماز بخوانم. وقتى كه مرا اينچنين ديدند پرسيدند: اهل كجائى؟ گفتم: از عراق هستم. گفتند: چه مذهبى دارى؟ گفتم: ايمان به خدا و حضرت محمد (ص) دارم. گفتند: چرا سومى را نمى‏گويى؟ گفتم: سومى چيست؟ گفتند: شهادت به ولايت امير مؤمنان على و اولاد على. وقتى چنين ديدم بسيار خوشحال شدم و شيعه بودنم را به آنان گفتم. آنان توجه ويژه‏اى در

حق من كردند. و در مسجد جايى را در نظر گرفتند و گفتند: در اينجا مى‏توانى استراحت كنى. آنان هر روز در آنجا به ديدن من مى‏آمدند. امام جماعت آن مسجد شب و روز با من بود و از من جدا نمى‏شود. روزى از امام جماعت پرسيدم: در اين شهر زراعتى نمى‏بينم پس اين مردم از كجا آذوقه تهيه مى‏كنند؟ گفت: آذوقه ما از جزيره خضرأ مى‏آيد كه از جزاير اولاد امام زمان است. گفتم: سالى چند بار آذوقه مى‏آورند؟ گفت: دوبار. يك بار آورده‏اند و چهار ماه ديگر هم خواهند آورد. از طولانى بودن مدت آمدن آنان غمگين شدم و دلم مى‏خواست زودتر از چهار ماه مى‏آمدند. چهل روز در آنجا ماندم در آن چهل روز آنان مرا بسيار گرامى مى‏داشتند. عصر روز چهلم احساس دلتنگى كردم. كنار دريا رفتم و به مغرب نگاه مى‏كردم جايى كه آذوقه‏ها از آن سو مى‏آمد. از دور چيزى را در حركت ديدم. پرسيدم: آيا در اين دريا مرغهاى سفيد وجود دارد؟ گفتند: نه. گفتم: پس آنچه من مى‏بينم چيست؟ نگاه كردند و گفتند: آنها كشتى‏هايى است كه از شهرهاى فرزندان امام زمان مى‏آيند و آذوقه‏هاى ما را مى‏آورند. كشتيها رسيدند. آن مردم كه با من بودند گفتند: امسال كشتى‏ها زودتر از موعد آمده‏اند. اول يك كشتى بزرگ لنگر انداخت. پس از آن شش كشتى ديگر هم پهلو گرفتند. از كشتى بزرگ مرد بلند قد و زيبا پياده شد و به طرف مسجد فت. ما هم رفتيم. پس از اينكه نماز را خواند رو به من كرد و گفت: سلام عليكم نامت چيست؟ بايد نام تو على باشد؟ گفتم: آرى نامم على است. گفت: نام پدرت چيست؟ بايد نام پدرت فاضل باشد؟ گفتم: فاضل است. به او گفتم: شما مرا از كجا مى‏شناسيد؟ گفت: مشخصات تو را به من داده‏اند و من بايد تو را به جزيره خضرأ ببرم. بسيار خوشحال شدم و از خوشحالى در پوست نمى‏گنجيدم. آذوقه‏ها را تحويل دادند و عازم حركت شدند و مرا هم با خود بردند. 16 روز راه رفتيم و در اين مدت من در خدمت آن پيرمرد بودم. نام او محمد بود. روز 16 به منطقه‏اى در دريا رسيديم كه آبش سفيد بود. من به آب سفيد خيره شدم و گفتم: اين آب چرا سفيد است؟ آن مرد گفت: اينجا آبهاى سفيد است و آنجا جزيره خضرأ است آبهاى سفيد جزيره را از هر طرف احاطه كرده است و هر كشتى به اين آبها برخورد كند غرق مى‏شود. دشمنان نمى‏توانند از اين آبهاى سفيد رد شوند. كمى از آن خوردم. مزه آب شيرين بود. آبهاى سفيد را پشت سر گذاشتيم و به جزيره خضرأ رسيديم. كشتى در كنار جزيره پهلو گرفت پياده شديم و وارد شهر شديم. آن شهر ميان هفت قلعه‏ى استوار با ديوارهاى محكم و برجهاى بلند بود. آبشارها و ميوه‏هاى فراوان داشت. آن شهر زيباترين شهرى بود كه تا آن زمان ديده بودم. اين شهر بازارهاى وسيع و حمامهاى فراوان داشت و بيشتر ساختمانهاى آن از مرمر شفاف بود. اهالى شهر قيافه‏هاى جذاب داشتند. به منزل آن پيرمرد رفتيم. كمى استراحت كردم و پس از آن به مسجد رفتيم. در مسجد جمعيت زيادى بود. در ميان مردم مردى بود كه از وصف او ناتوانم. او را سيد شمس‏الدين محمد عالم مى‏گفتند: آنان كه در مسجد با او بودند. از او درس مى‏گرفتند و او استاد آنها بود. وقتى كه من خدمت سيد شمس‏الدين محمد عالم رسيدم به من خوش آمد گفت و در كنار خود مرا نشاند و حالات مرا پرسيد و گفت كه شيخ محمد را من براى آوردن تو فرستاده بودم. سيد شمس الدين دستور داد اطاقى در گوشه‏اى از مسجد براى من در نظر گرفتند و گفت: اين اطلاق از آن تو است. هر وقت خواستى تنها باش و هر وقت خواستى بيرون برو. از خدمت سيد شمس الدين مرخص شدم و به اطاقم رفتم. تا عصر استراحت كردم. عصر برايم پيام آوردند كه شمس الدين با گروهى مى‏آيند و شام را در اطاق تو خواهند بود. طولى نكشيد كه سيد شمس الدين وهمراهان آمدند. وقت خوردن شام رسيد سفره‏ها باز شد و غذا چيده شد. آن شب در محضر سيد شمس‏الدين شام را خورديم. براى نماز مغرب و عشا به مسجد رفتيم. پس از نماز سيد شمس الدين به منزلش رفت و من هم به اطاقم برگشتم. هيجده روز به اين ترتيب گذشت و من هر روز خدمت سيد شمس

الدين مى‏رسيدم و از محضر او استفاده‏هاى علمى مى‏كردم. در نخستين جمعه كه پشت سر سيد شمس‏الدين نماز جمعه را خواندم ديدم سيد نماز جمعه را به عنوان دو ركعت واجب خواند. من پرسيدم: نماز جمعه را به عنوان دو ركعت نماز واجب اقامه كرديد؟ گفت: آرى چون تمام شرايط اقامه نماز جمعه فراهم است. با خود گفتم: شايد خود حضرت امام زمان در نماز جمعه شركت داشت. چون مردم رفتند از سيد شمس‏الدين پرسيدم: آيا امام زمان در نماز جمعه شركت داشتند؟ گفت: نه ولى من نايب خاص آن حضرت هستم. گفتم: آيا امام زمان را ديده‏اى؟ گفت: نه ولى پدر بزرگم او را ديده است. گفتم: چگونه است كه يكى مى‏بيند و يكى نمى‏بيند؟ گفت: بندگان خدا يكسان نيستند و مراتب قرب و كمال در آنها متفاوت است. پس از آن سيد شمس الدين دست مرا گرفت و به بيرون شهر برد. بيرون شهر بستانها رودها و باغهاى زيادى داشت و انواع ميوه‏ها وجود داشت. در حال قدم زدن بوديم كه مرد خوش قيافه‏اى از نزديكى ما گذشت. گفتم: اين مرد كيست؟ سيد شمس الدين گفت: آن كوه بلند را مى‏بينى؟ گفتم: آرى. گفت: در وسط آن كوه محل با شكوهى است. در آن‏جا قبه‏اى هست از آجر. اين مرد با يك مرد ديگر خادم آن قبه هستند. من هر صبح به آنجا مى‏روم و امام زمان را زيارت مى‏كنم. در آنجا دو ركعت نماز مى‏خوانم. و ورقه‏اى مى‏يابم كه در آن هر چه به آن نياز دارم نوشته شده است. تو هم بهتر ت به آنجا بروى و امام زمان را زيارت بكنى. من به بالا يكوه رفتم و به آن قبه رسيدم. يكى از آن خادمها مرا شناخت و احترام كرد و ولى ديگرى نشناخت و اعتراض كرد. خادمى كه مرا مى‏شناخت به آن يكى گفت: اين شخص را به همراه سيد شمس الدين ديده‏ام. پس از آن هر دو خادم مرا احترام كردند. برايم نان و انگور آوردند. از خادمها پرسيدم: رؤيت امام زمان چگونه ميسر است؟ گفتند: ما اجازه نداريم به كسى خبر بدهيم. از آنها خواستم در حق من دعا كنند. با آنان خداحافظى كردم و آمدم. به منزل سيد شمس الدين رفتم ولى در منزل نبود. به منزل شيخ محمد رفتم كه مرا آورده بود. با شيخ محمد درباره آن دو خادم گفتگو كردم. شيخ محمد گفت: جز سيد شمس‏الدين كسى حق ندارد به آن قبه برود و براى همين مورد اعتراض واقع شده‏اى. از شيخ محمد درباره سيد شمس الدين سؤالاتى كردم. شيخ محمد گفت: سيد شمس الدين از اولاد امام زمان است و ميان او و امام زمان پنج نفر واسطه است. شيخ زين الدين على بن فاضل مازندرانى در ادامه داستان مى‏گويد: از سيد شمس الدين اجازه خواستم تا در محضر او باشم و استفاده علمى بكنم. سيد شمس الدين گفت: اگر ضرورتى هست اشكالى ندارد و اول از قرآن آغاز كن. از آن پس در خدمت سيد شمس الدين به فرا گرفتن علوم قرآنى پرداختم. من هر روز قرآن را مى‏خواندم و هر آيه‏ايكه مورد اختلاف بود توضيح داده مى‏شد. سيد شمس الدين درباره آيات قرآن گفت قرآن به تدريج بر پيامبر نازل شد و جبرئيل در حجه الوداع بر بر نازل شد و گفت: يا محمد قرآن را بخوان تا آغاز و انجام هر سوره را برايت بگويم. پيامبر قرآن را مى‏خواند و گروهى هم مى‏نوشتند. آياتى كه مورد اختلاف بود جبرئيل تفسير آن را هم مى‏گفت و حضرت على هم مى‏نوشت. به سيد شمس‏الدين گفتم: اى سرور من ما بعضى آيات را غير مرتبط با بعضى ديگر مى‏بينيم سر اين چيست؟ سيد شمس‏الدين گفت: علتش اين است پس از غصب خلافت حضرت على (ع) قرآن را جمع‏آورى كرد و به مسجد آورد و گفت: اى مردم اين قرآن است و پيامبر دستور داده كه به شما عرضه كنم. بكر و عمر گفتند: ما به قرآن تو نياز نداريم. على (ع) گفت: قبلا پيامبر مرا از همين سخن شما آگاه ساخته بود. آنگاه على (ع) قرآن را به خانه باز گردانيد و مى‏گفت: خدايا تو بر آنچه گفتم در قيامت گواه باش. وقتى كه بعدها ابوبكر تصميم به جمع‏آورى قرآن گرفت گفت: هر كس آيه يا سوره‏اى در اختيار دارد بياورد. عده‏اى مثل ابو عبيده جراح عثمان سعد بن ابى وقاص معاويه اين قرآن را كه در ميان مردم است جمع آورى كردند و در هنگام جمع‏آورى

آياتى را كه به ضرر آنها بود انداختند. از اين جهت برخى آيات را غير مرتبط با بعضى ديگر مى‏بيند. قرآنى حضرت على (ع) جمع كرده در نزد امام زمان (ع) موجود است و در آن همه چيز آمده است حتى ديه خراش. و اين قرآنى كه در دست مردم است. كلام خداست و چيزى بر او اضافه نكرده‏اند ولى از او كم كرده‏اند. اين سخن از سوى امام زمان (ع) نازل شده است. از سيد شمس الدين مسائل زيادى پرسيدم و آنها را نوشتم و به نام فوائد شمسيه ناميدم كه فقط به شيعيان خالص نشان مى‏دهم. جمعه دوم به نماز جمعه رفتم. پس از پايان نماز جمعه سيد شمس‏الدين به تدريس مشغول شد. من هم گوش مى‏كردم. ناگهان سر و صدا از بيرون مسجد شنيده شد. پرسيدم: اين سر و صدا چيست؟ گفتند: هر جمعه در وسط ماه لشكريان ما سوار بر اسبها مى‏شوند و انتظار فرج مى‏كشند. از سيد شمس الدين اجازه خواستم كه به بيرون بروم. از مسجد بيرون آمدم و جمعيت زيادى را ديدم كه براى ظهور امام زمان دعا مى‏كنند. به مسجد بازگشتم. سيد شمس الدين گفت: لشكريان ما را ديدى؟ گفتم: آرى. گفت: ا مراى آنها را شمردى؟ گفتم: نه. گفت: امراى آنها 300 نفر هستند و تنها 13 نفر مانده كه امرا كامل شوند و با كامل شدن امرا عدد ياران حضرت امام زمان كامل مى‏شود. پرسيدم: فرج كى خواهد بود؟ گفت: خدا مى‏داند. سيد شمس الدين گفت: فرج امام زمان چند علامت دارد: يكى اين است كه شمشير ذوالفقار از غلاف بيرون بيايد و سخن بگويد. آن شمشير خواهد گفت: اى ولى خدا برخيز و به وسيله من دشمنان خود را نابود كن. نشانه‏ى ديگر سه صدا است كه همه مردم آن سه صدا را مى‏شنوند. اين سه صدا عبارتند از: الف. اى مؤمنان وقت ظهور رسيده است. ب. لعنت خدا بر كسانى كه بر محمد و آل محمد ستم كردند. ج. خداوند حضرت امام زمان را ظاهر ساخته است به سخنان او گوش بدهيد. به سيد شمس الدين گفتم: اساتيد ما مى‏گويند: در عصر غيبت كبرا هر كس ادعاى رؤيت امام زمان را بكند كاذب است. آيا اين روايت صحيح است؟ سيد گفت: اين مربوط به زمانى بود كه دشمنان زياد بودند ولى اكنون دشمنان نااميد گشته‏اند و سرزمين ما دور از دسترس آنها است. گفتم: علماى شيعه مى‏گويند: امام زمان خمس را بخشيده و لازم نيست مردم خمس بدهند. سيد شمس‏الدين گفت: درست است. گفتم: آيا شيعيان مى‏توانند از برده‏هايى كه اهل سنت دارند بخرند؟ سيد شمس‏الدين گفت: آرى مى‏توانند. سيد شمس الدين درباره خود امام زمان گفت: امام زمان در يكسال فرد و نه زوج بين ركن و مقام در مكه ظاهر خواهد شد. مؤمنان بايد در انتظار آن روز باشند. گفتم: علاقه‏مندم در وقت ظهور امام زمان با شما باشم. سيد گفت: به من دستور داده‏اند كه به تو بگويم: به وطن خود برگرد زيرا كه اهل وعيال داريد. از شنيدن اين خبر گريه كردم و غمگين شدم. به سيد گفتم: آيا اجازه مى‏فرماييد آنچه از شما استفاده كردم به مردم بگويم؟ گفت: اشكال ندارد جز فلان مطلب‏ها. به سيد شمس الدين گفتم. آيا مى‏توان جمال امام زمان را مشاهده كرد؟ گفت: نه. بعد اضافه كرد: مؤمنان جمال آقا را مى‏توانند ببينند. گفتم: من از بندگان با اخلاص آقا هستم ولى آن حضرت را نديده‏ام. سيد شمس الدين گفت: نه تو هم ديده‏اى. تو دوبار جمال ا را زيارت كرده‏اى. يكى هنگامى كه اولين بار به سامرا رفتى. تو از قافله عقب مانده بودى. به رودخانه‏اى رسيدى. در آنجا كسى را ديدى. آن كس به تو گفت: نترس و با شتاب برو تا به قافله برسى. آن واقعه يادم آمد و گفتم: آرى چنين اتفاقى پيش آمده بود. بار دوم وقتى بود كه با استادت از دمشق به مصر مى‏رفتى و در راه از قافله عقب ماندى و وحشت بر تو غلبه كرد. سوارى را ديدى كه بتو گفت: نترس و تو را راهنمايى كرد. به سيد گفتم: آرى آن حادثه هم برايم پيش آمده بود. به سيد شمس‏الدين گفتم: آيا امام زمان خانه خدا را زيارت مى‏كند؟ گفت: آرى هر سال در موسم حج شركت مى‏كند. پس از اين سيد شمس الدين دستور داد كه زودتر برگردم. مرا با همان كشتى كه برده بودند آوردند (از بحارالانوار ج 52 ص 159 آوردم). بررسى اين داستان اين داستان داستان ساختگى است

و حقيقت ندارد. علامه مجلسى درباره اين داستان مى‏گويد: «لم اظفر به فى الاصول المعتبره» (بحارالانوار ج 52 ص 159). اين حكايت را در كتابهاى مورد اعتماد و معتبر نيافتيم. آيه‏الله شعرانى مى‏گويد: حكايت جزيره خضرأ جعلى است و هيچ شكى در جعلى بودن آن نيست (جزيره خضرأ افسانه يا واقعيت به نقل از هشت رساله‏ى عربى آيه‏الله حسن‏زاده). آيه‏الله حسن‏زاده آملى مى‏گويد: اين داستان ساختگى است و در ساختگى بودن آن هيچ شكى نيست و اصل قضيه چنين است كه مردى از مشرق به مغرب رفته است و حاكم آن ديار مهدى فاطمى بود و پس از او فرزندان او بودند و نام يكى از سرزمينهاى آنان جزيره خضرأ بود اين مسافر پس از بازگشت حكايت دولت اولاد مهدى فاطمى نقل كرده است. بعدها مردم به خاطر تشابه اسمى او را امام زمان پنداشته‏اند. و حقيقت آن مسافرت به اين صورت تحريف شده است (جزيره خضرأ افسانه يا واقعيت نوشته ابوالفضل طريقه‏دار به نقل از هزار و يك نكته نكته 990). يكى از دلايل ساختگى بودن اين داستان اين است كه مى‏گويد: اين قرآن كه در دست مردم است تحريف شده است. در حالى كه قرآن تحريف نشده است و علماى شيعه و سنى به تحريف قرآن معتقد نيستند. قرآنى كه همين الاَّن در دست مسلمانان است همان است كه بر پيامبر اكرم نازل شده است. براى آگاهى بيشتر در مورد نقدهاى اين داستان به كتاب «جزيره خضرأ افسانه يا واقعيت» نوشته ابوالفضل طريقه‏دار مراجعه كنيد.

چگونه مى‏توان با دل و جان حضور حضرت مهدى(عج) را درك كرد؟

جواب: براى دست يافتن به اين هدف والا به موارد ذيل عمل كنيد: الف) قرار گذاشتن با دوست ابتدا بايد كارى كرد كه در شبانه‏روز حتماً براى چند مرتبه هم كه شده به ياد ايشان افتاد مثلاً انسان تصميم بگيرد بعد از هر نماز به آن حضرت سلام دهد. سپس شرح حال خود و درد دلى را با آن حضرت درميان بگذارد. تكرار اين برنامه موجب مى‏شود ذهن آدمى بيشتر متوجه اين مسأله مهم گردد، ب) صحبت كردن و سخن گفتن زياد با ايشان مانند خواندن دعاى عهد، هر روز، ج) جلب محبت وى با هديه به آن حضرت (صلوات، اهداى ثواب ختم قرآن و زيارت‏ها و.)، د) دورى از رنجاندن وى با كارهايى كه مى‏دانيم ايشان را آزرده مى‏كند، ه) وفادارى و ثابت قدمى در دوستى با او، و) مقدم كردن خواسته او بر خواسته‏هاى خود.

نظر اهل تسنن در مورد ظهور امام زمان(عج) چيست؟ آن را با نظر شيعيان‏مقايسه كنيد.

جواب: اولاً جمع بسيارى از علماى اهل سنت نيز معتقد به ولادت امام زمان در نيمه شعبان سال 254 ه. ق هستند و معتقدند ايشان فرزند امام حسن عسكرى هستند كه نام 70 تن از علماى اهل سنت كه به اين مطلب تصريح كرده‏اند جمع‏آورى شده است،(1).

ثانياً، اعتقاد به ولادت امام زمان وعمر طولانى ايشان، مستند به ادله قطعى و مسلم است. اگر كسى به روايات بسيار زيادى كه در اين زمينه وجود دارد مراجعه كند يقين پيدا خواهد كرد و پس از آن توجه به چند مطلب لازم است: 1- مقصود از غيبت، اين است كه عموم مردم حضرت را نمى‏شناسند وگرنه در ميان مردم حضور دارند و حتى همه ساله در ميان خيلى بى‏شمار حاجيان در مراسم حج شركت مى‏كنند.

2- مسأله طول عمر حضرت، علاوه بر اين كه امكان طبيعى دارد و نتايج كاوش‏ها و آزمايشات علمى دانشمندان غربى امكان آن را ثابت مى‏كند،(2).

با توجه به قطعى بودن ولادت آن حضرت، از قدرت واراده خداوند خارج نيست لااقل مانند معجزات پيامبران امرى خارق‏العاده خواهد بود. خداوندى كه بر زنده كردن مردگان توسط حضرت عيسى و تبديل عصا به اژدها توسط حضرت موسى و بيرون آوردن شتر با بچه‏اش از دل صخره‏هاى كوه قدرت دارد، بر طولانى كردن عمر يك انسان هم قادر است.

پى‏نوشت‏

 (1) (ر. ك: منتخب‏الاثر، آيت‏الله‏صافى، فصل سوم، باب اول)

 (2) (ر. ك: دادگستر جهان، ابراهيم امينى، ص 183 تا 203)

در مورد پيشرفت‏هايى كه در زمان امام زمان(عج) انجام مى‏شود چه نظرى‏داريد؟

جواب: در روايتى از امام صادق (ع) وارد شده است كه «دانش 27 حرف است پس تمام آنچه پيامبران با آن مبعوث شده‏اند، 2 حرف (از دانش است) و مردم تا امروز تنها 2 حرف از دانش را دار هستند، اما هنگامى كه قائم ما- عجل‏الله تعالى فرجه‏الشريف‏قيام مى‏كند، 25 حرف ديگر را در ميان مردم پراكنده مى‏كند و با آن دو حرف اضافه مى‏نمايد تا اينكه دانش به 27 حرف كامل مى‏شود.(1) ظاهراً معناى اين روايت و روايات مشابه اين است كه عقول و خردهاى مردم در اين زمان پيشرفت فراوانى مى‏كند. زيرا در اين دوره معنويت و تقوا بسط پيدا مى‏كند و موانع علم‏آموزى و فهم و ادراك صحيح مسدود مى‏گردد و تمامى مردم امكان مى‏يابند با تقوا- عامل نگهدارى انسان كه باعث روشن‏بينى و فهم و درك بينا مى‏شود به تمامى اسرارى علوم نزديك شوند. چنانچه در روايات حكومت امام زمان (سلام‏الله عليه) وارد شده است كه در آن زمان زنان با قرآن سخن مى‏گويند.

پى‏نوشت‏

 (1) (بحارالانوار، ج 52، ص 336)

منظور از دعاى (اللهم عرفنى نفسك فانك ان لم تعرفنى نفسك لم اعرف‏نبيك) چه مى‏باشد؟

جواب: در اين دعاى شريف، ارتباط معرفت خدا و معرفت پيامبر (ص) و معرفت امام و حجت خدا (ع) در قوس نزول به خوبى ترسيم شده است و پيام مهم اين دعا در قوس صعود آن است كه اگر ما به حقانيت شخصيت والاى پيامبر اسلام (ص) پى نبرديم و از او پيروى نكنيم. نشانه آن است كه در حقيقت به معرفت خداوند آن‏گونه كه بايد راه نيافته‏ايم. چنان كه در آيه 31 سوره آل عمران مى‏خوانيم: قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اَللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اَللَّهُ‏

 بگوى اى پيامبر اگر خدا را دوست مى‏داريد مرا پيروى كنيد كه خدا شما را دوست دارد. و همچنين اگر به معرفت امام معصوم و حجت خدا نايل نشديم، نشانه آن است كه در حقيقت به پيامبر (ص) واهداف و توصيه‏هايش معرفت پيدا نكرديم و از دروازه‏اى كه بايد وارد شويم، دور شده‏ايم. چنان كه در سخنان پيامبر (ص) مى‏خوانيم: انا مدينةالعلم و على بابها من شهر دانش هستم و على در ورودى آن است،(1).

و در پايان اين دعا نيز پيام مهم آن اين است كه، اگر ما به امام زمان و حجت خدا بر روى زمين معرفت پيدا نكنيم، به گمراهى كشيده خواهيم شد و به عبارت ديگر، براى اثبات گمراهى برخى انسان‏ها، همين نشانه كافى است كه به امام زمان و حجت خدا معرفت پيدا نكرده‏اند.

البته كسانى كه توانايى شناخت نداشتند و يا در مناطق دوردست زندگى مى‏كنند از مستضعفان فكرى به شمار مى‏آيند و با توجه به انگيزه درونى و ميزان حق‏پذيرى يا خردگريزى آنان، از اهل نجات و يا اهل عذاب خواهند بود.

پى‏نوشت‏

 (1) (حاكم نيشابورى، مستدرك، ج 3، ص 126)

سلام دوستان

سعي كردم تو اين وبلاگ فقط سوال وجواب باشه ولي چون امروز سالروز آغاز امامت حضرت ولي عصر-عجل الله تعالي فرجه الشريف - هست خواستم محضر آن بزرگوار وشما دوستان عزيز اين روز بزرگ را  تبريك عرض كرده باشم . ان شا الله بتوانيم از رهروان صديق آن امام همام باشيم .اللهم عجل لوليك الفرج ....اللهم عجل لوليك الفرج

واين دوبيتي هم تقديم به ارباب خوبمان

از اين دنيا فراقت كرده سيرم

از آن ترسم ز هجرانت بميرم

اگر خواهي مرا تنها گذاري

به دام خود چرا كردي اسيرم؟

براى اينكه جزء اصحاب امام زمان(عج) باشيم، بايد چه راهى را طى كنيم؟

جواب: براى اين كه ان‏شأالله در زمره اصحاب امام زمان (عج) باشيم لازم است دو سير را انجام دهيم: الف) سير نظرى يعنى شناخت صحيح و اساسى دين و پيراستن از آنچه غيردين است. ين كار با تدبير عالمانه در قرآن و روايات مأثور از اهل‏بيت (ع) حاصل مى‏گردد. هم‏چنين با مطالعه دقيق و برنامه‏ريزى شده كتاب‏هايى كه اهل فن و اسلام شناسان در مورد اسلام نوشته‏اند (مانند كتاب‏هاى شهيد مطهرى و علامه طباطبايى).) سير عملى اين كار با تقيد به احكام ظاهرى شريعت و به جا آوردن آداب انجام مى‏پذيرد. اهتمام به واجبات و پرهيز از محرمات بزرگترين ركن اين حركت است. عات تقوا در همه شؤون فردى و اجتماعى بزرگ‏ترين عامل قرب انسان به خداوند و اولياى او است. خواندن دعاى عهد در هر روز و آماده بودن واقعى براى ظهور امام مان (عج) از جمله موحبات اتصال به آن عروْالوثقى است. مسلماً كسى كه اين چنين اصحاب آن حضرت خواهد بود چرا كه «من احب قوماً فهو منهم كسى كه دوستدار مردمى باشد از جمله آنان محسوب خواهد شد».

چگونه مى‏توان به صورت عملى به امام عصر(عج) نزديك شده و حضور ايشان رابيشتر درك كرد؟

جواب:به طور كلى هر انسانى داراى سه مرتبه وجودى است، افكارش، صفاتش و اعمالش و هيچ انسانى از اين قاعده مستثنى نيست، حتى حضرات معصومين (ع).

ارتباط و نزديكى به هر انسانى هم تنها از همين طريق ممكن است يعنى، اگر كسى بخواهد به انسان ديگرى نزديك شود، چاره‏اى ندارد جز اين كه بكوشد ابتدا افكار، باورها و طرز تفكر آن شخص را شناسايى نمايد و خويش را از جهت فكرى با آن شخص هماهنگ نمايد و سپس بكوشد كه قرب صفاتى پيدا نمايد يعنى، از جهت صفات و كمالات اخلاقى ميان خود و آن شخص محبوب همانندسازى نمايد و در نهايت نزديكى در رفتار، نوع و روش زندگى بهترين طريقى است كه انسان طالب كمال را به يك انسان كامل الگو نزديك مى‏نمايد.

در مورد نزديكى به امام عصر (عج) هم وضع به همين منوال است. ما به عنوان يك شيعه و پيرو اهل بيت عصمت و طهارت (ع) وظيفه داريم ابتدا كيفيت اعتقاد، باورها، صفات، كمالات، نوع منش و كنش آن حضرات را شناسايى نماييم و در مرتبه بعد بكوشيم زندگى، صفات و باورهاى خود را به ايشان نزديك نماييم تا از اين طريق هم شيعه و پيرو واقعى آنها باشيم.

براى ارتباط بيشتر با امام زمان (عج) به موارد ذيل عمل كنيد: الف) قرار گذاشتن با دوست ابتدا بايد كارى كرد كه در شبانه‏روز حتماً براى چند مرتبه هم كه شده به ياد ايشان افتاد مثلاً انسان تصميم بگيرد بعد از هر نماز به آن حضرت سلام دهد. سپس شرح حال خود و درد دلى را با آن حضرت درميان بگذارد. تكرار اين برنامه موجب مى‏شود ذهن آدمى بيشتر متوجه اين مسأله مهم گردد، ب) صحبت كردن و سخن گفتن زياد با ايشان مانند خواندن دعاى عهد، هر روز، ج) جلب محبت وى با هديه به آن حضرت (صلوات، اهداى ثواب ختم قرآن و زيارت‏ها و.)، د) دورى از رنجاندن وى با كارهايى كه مى‏دانيم ايشان را آزرده مى‏كند، ه) وفادارى و ثابت قدمى در دوستى با او، و) مقدم كردن خواسته او بر خواسته‏هاى خود.